Zodra je Buenos Aires binnenstapt, hoor je het al voordat je het ziet: de weemoedige klanken van de bandoneón, het geruis van zijden rokken en de ritmische voetstappen van een stel dat elkaar stevig omhelst. De geschiedenis van de tangdans, de tangomuziek en de tango-instrumenten is onlosmakelijk verbonden met de ziel van Argentinië. De tango is ontstaan in de havenwijken van Buenos Aires en Montevideo en heeft zich ontwikkeld van straathoeken en kleine cafés tot grote theaters en podia over de hele wereld. Deze gids neemt je mee langs de oorsprong van de tango, brengt hulde aan de beroemde tangodansers die de dans tot leven hebben gebracht, en verkent de klanken die de traditie vandaag de dag levend houden.
In de jaren 1880 ontstond de tango in de arbeiderswijken van Buenos Aires, waar Europese immigranten, mensen van Afrikaanse afkomst en criollo’s (inheemse bewoners) met elkaar vermengden. De mix van Europese salondansen, Cubaanse habanera-ritmes en Afrikaanse candombe-beats zorgde voor een sensuele dans waarbij je elkaar stevig vasthoudt, iets wat je nog nooit eerder had gezien.
Aan het begin van de 20e eeuw werd de tango nog steeds als gewaagd beschouwd en werd hij gedanst in bars, danszalen en op straat. Maar naarmate de geschiedenis van de tangdans zich ontvouwde, begonnen de elegantie en emotionele diepgang ervan de Buenos Aires-society voor zich te winnen. De omhelzing werd steviger, de voetwerk werd scherper en de emotionele vertelstijl kwam nog beter tot uiting.
De tango stak de Atlantische Oceaan over naar Parijs, waar hij een ware sensatie werd. De positieve ontvangst in Europa zorgde ervoor dat het in Argentinië weer meer aanzien kreeg, waardoor het zijn plek als gerespecteerd cultureel exportproduct verstevigde. De geschiedenis van de tangomuziek is hier nauw verweven met de dans, toen orkesten begonnen met het opnemen van muziek voor een internationaal publiek.
Deze periode, die vaak het meest glamoureuze tijdperk van de tango wordt genoemd, stond in het teken van de opkomst van grootse tango-orkesten, bomvolle danszalen en de verfijning van de tangotechniek. In die tijd betoverden beroemde tangodansers het publiek, terwijl de grote componisten van de Argentijnse tangomuziek enkele van hun meest tijdloze werken schreven.
Gavito, een legende op het gebied van zowel optreden als lesgeven, maakte van zijn ‘apilado’-stijl (nauwe omhelzing) een icoon. Veel mensen noemen dit zelfs ‘dansen in Gavito-stijl’. Naast zijn techniek hebben ook zijn muzikaliteit en emotionele expressie generaties beïnvloed.
Vidort, die de bijnaam ‘The Last Compadrito’ kreeg, werd dankzij zijn elegantie en ongeëvenaarde timing een symbool van de milonguero-traditie. Zijn stijl behield de essentie van de tangodans als een dialoog tussen de danspartners en de muziek.
Tete, die bekend stond om zijn charisma en unieke stijl, danste met passie in plaats van met stijve elegantie. Zijn liefde voor walsmuziek gaf zijn optredens een meeslepende energie.
Pocho trotseerde alle verwachtingen over leeftijd en lichaamsbouw, en betoverde het publiek met zijn elegantie op de dansvloer. Hij blijft een gerespecteerd figuur onder de beroemde tangodansers die de traditionele tango in leven hebben gehouden.
Tangomuziek is ontstaan in de Río de la Plata-regio (Argentinië & Uruguay) en combineert Europese salonmuziek, Afro-Atlantische ritmes en creoolse volksmelodieën tot een dansbaar, dramatisch ritme waar dansers op kunnen ‘meegaan’. In een gezellige sfeer is Argentijnse tangomuziek bedoeld om een band te creëren: de muzikale frasen nodigen uit tot pauzes, draaibewegingen en vloeiende caminatas, in plaats van opzichtige lifts. Het kan puur instrumentaal zijn of worden gezongen door een zanger wiens teksten (vaak in het Lunfardo-jargon) taferelen schetsen van liefde, het leven in de wijk, nostalgie en trotse trots.
Steden nemen dansen uit de salons van immigranten (menuet, polka, mazurka), Afro-Atlantische ritmes en criollo-volksmuziek over. Vroege pianisten zoals Rosendo Mendizábal geven vorm aan de stijl; leiders zoals Vicente Greco zorgen ervoor dat het sextet een vaste vorm krijgt. Dit zijn belangrijke mijlpalen in de tangomuziek, waardoor de stijl vastligt en het instrumentenpalet van de tango wordt bepaald.
Met ‘Mi Noche Triste’ van Carlos Gardel wordt de gezongen tango populair, waardoor deze muziek uit de volkswijken uitgroeit tot een commercieel geliefde kunstvorm in de hele Spaanstalige wereld.
De radio en de bomvolle zalen maken van de tango een nationale obsessie. Er komen verschillende orkestrale ‘karakters’ naar voren: stuwend (ideaal om bij te wandelen), zijdezacht en legato (voor elegante bochten) en dramatisch (voor zorgvuldig geplaatste pauzes). Dit is de gouden tijd van de sociale dansers, waar veel beroemde tangodansers nog steeds naar verwijzen.
Astor Piazzolla is een pionier van de tango nuevo: contrapunt, uitgebreide harmonieën en improvisaties met jazzinvloeden. Op het podium worden de arrangementen klaargemaakt voor concerten; in milonga’s blijven traditionele opnames de kern vormen, terwijl af en toe een heruitgave en moderne orkesten de geschiedenis van de tangomuziek levend houden.
Traditionele orkesten en vlotte kwartetten toeren de hele wereld rond, terwijl elektronische en jazzfusion-stijlen naast klassieke muziek bestaan, zodat nieuwkomers de tangomuziek op allerlei manieren kunnen ontdekken.
Een tangosextet (piano, contrabas, twee violen, twee bandoneóns) is de klassieke bezetting voor kleine kamers: strak en ritmisch, perfect voor dansvloeren. Een ‘orkest típico’ (groot orkest) voegt meer bandoneons en violen toe, vaak ook gitaar, plus een zanger en af en toe wat percussie, waardoor die filmische klank ontstaat die je in historische balzalen hoort.
Hoe onderdelen met dansers ‘praten’:
Of je nu voor het eerst een milonga binnenstapt of je verdiept in de geschiedenis van de tangomuziek, deze vier albums vangen de ziel van zowel de traditionele tango als de gedurfde vernieuwingen van tango nuevo perfect.
Een levendige verzameling van de meest ontroerende werken van Astor Piazzolla, waarin klassieke elegantie samengaat met gedurfde ritmische wisselingen.
Een juweeltje uit de gouden eeuw, waarin De Caro’s verfijnde arrangementen goed tot hun recht komen – arrangementen die de Argentijnse tangomuziek in de jaren ’20 en ’30 hebben gevormd.
Een spectaculaire, grensverleggende reis door tango nuevo, met als hoogtepunt Piazzolla’s iconische ‘Libertango’.
Een baanbrekend electrotango-album waarin traditionele tango-instrumenten worden gecombineerd met diepe elektronische grooves, wat zorgt voor een moderne dansbare draai.
De geschiedenis van de tango begon aan het eind van de 19e eeuw in de arbeiderswijken van Buenos Aires, waar Europese immigranten, Afrikaanse ritmes en lokale volkstradities samensmolten tot een sensuele partnerdans die al snel internationale bekendheid verwierf.
De geschiedenis van de tangomuziek gaat terug naar de regio Río de la Plata, waar Europese salonmuziek versmolten is met Afrikaanse en criollo-volksritmes. Vroege componisten zoals Rosendo Mendizábal hebben de basis gelegd voor de unieke klank van dit genre.
Iconen als Carlos Gavito, Ricardo Vidort, Pedro “Tete” Rusconi en Roberto “Pocho” Carreras worden wereldwijd geprezen om hun kunstenaarschap, muzikaliteit en invloed op de tangodanstraditie.
Tot de belangrijkste tango-instrumenten behoren de bandoneón (het kenmerkende geluid van de tango), de viool, de piano, de contrabas, de gitaar en soms de fluit of de klarinet, samen met expressieve zang.
Argentijnse tangomuziek heeft een kenmerkend ritme (compás), een emotionele frasering en een nauwe band met de bewegingen van de dansers. Ze staat vaak in 2/4- of 4/4-maat, met syncopaties en dramatische pauzes.
Tango nuevo is een moderne tangostijl die door Astor Piazzolla is ontwikkeld, waarbij traditionele tango-instrumenten worden gecombineerd met invloeden uit de jazz, klassieke muziek en zelfs elektronische muziek, vaak voor podiumoptredens in plaats van als dansmuziek.
De bandoneón vormt de gevoelvolle kern van de tangomuziek en zorgt voor de melancholische, expressieve klanken die de sound van dit genre zo kenmerken. Het speelt de melodie in de meeste traditionele en moderne arrangementen.
Ja. Hoewel veel nummers zang bevatten, is instrumentale tangomuziek heel gebruikelijk en vaak zelfs populairder in milonga’s, omdat dansers zich dan beter kunnen concentreren op de frasering en het ritme van de instrumenten.
Buenos Aires was de geboorteplaats en het culturele centrum van zowel de tangodans als de tangomuziek, en verspreidde deze tradities in het begin van de 20e eeuw naar Europa en daarbuiten, waardoor de tango zich kon vestigen als een kunstvorm van wereldklasse.
El Viejo Almacén Tango Show
Tango Porteño Show
Piazzolla Tango Show
Señor Tango Show
Madero Tango Show
Café de los Angelitos Tango Show
Gala Tango Show
La Ventana Tango Show
Aljibe Tango Show
Michelangelo Tango Show
